Seventy Seven/mooieverhalen - Bewerkingsoverzicht

Mijns op 16 apr 2023 om 13:09

2023-04-16T13:09:18Z

Mijns op 25 jul 2022 om 09:11

2022-07-25T09:11:40Z

Mijns: /* Brekend Nieuws 2007: een verbouwde woonkamer */

2022-01-24T15:41:24Z

‎Brekend Nieuws 2007: een verbouwde woonkamer

Mijns: /* Brekend Nieuws 2007: een verbouwde woonkamer */

2022-01-24T15:40:59Z

‎Brekend Nieuws 2007: een verbouwde woonkamer

Mijns op 24 jan 2022 om 15:38

2022-01-24T15:38:35Z

Mijns: /* Piet Bril */

2020-11-04T09:48:03Z

‎Piet Bril

Mijns op 4 nov 2020 om 09:37

2020-11-04T09:37:07Z

Robvanhese: /* Erik Engerd */

2016-08-25T12:22:02Z

‎Erik Engerd

Mijns: /* Leo Meijer */

2016-02-29T00:00:47Z

‎Leo Meijer

Robvanhese: /* Leo Meijer */

2016-02-22T20:34:51Z

‎Leo Meijer

@@ Regel 1: / Regel 1: @@
 [[Bestand:Henk_Grool_Guus_de_Belg_Ad_Meeuse_Rob_van_Hese.jpg|miniatuur|rechts|260px|]]
 Deze mooie verhalen horen bij het artikel [[Seventy Seven]].
 ===Eefje, bedankt!===
 <gallery perrow="5">

@@ Regel 1: / Regel 1: @@
 [[Bestand:Henk_Grool_Guus_de_Belg_Ad_Meeuse_Rob_van_Hese.jpg|miniatuur|rechts|260px|]]
 Deze mooie verhalen horen bij het artikel [[Seventy Seven]].
 ===Brekend Nieuws 2007: een verbouwde woonkamer===
 <gallery perrow="5">

@@ Regel 2: / Regel 2: @@
 Deze mooie verhalen horen bij het artikel [[Seventy Seven]].
 ===Brekend Nieuws 2007: een verbouwde woonkamer===
 Bestand:Marjan_Patrick_Frank.JPG|Marjan, Patrick, Frank 2007
 Vandaag staat mijn woonkamer in de regionale krant. Het gaat weliswaar om mijn tweede woonkamer, maar dat mag de pret niet drukken, het is toch een beetje ‘thuis’. Café Seventy-Seven. Misschien wel de donkerbruinste pijpenla van de stad. Ik kom er al meer dan 20 jaar. Dat geeft je soms wel het gevoel dat je een oude rups aan het worden bent, maar dat mag de pret niet drukken. Het is er goed. Er liggen vijf verschillende kranten en vele tijdschriften. De koffie is top. Alleen daarom al ga ik er zo graag zitten. Op het gemakje het nieuws doornemen. Ongevraagd een glaasje water met ijs erbij. Geen muziek uit de top 40 of ander gedrein. Altijd een goede balans tussen heren en dames achter de bar. Geen gezeik.

@@ Regel 2: / Regel 2: @@
 Deze mooie verhalen horen bij het artikel [[Seventy Seven]].
 ===Brekend Nieuws 2007: een verbouwde woonkamer===
 Vandaag staat mijn woonkamer in de regionale krant. Het gaat weliswaar om mijn tweede woonkamer, maar dat mag de pret niet drukken, het is toch een beetje ‘thuis’. Café Seventy-Seven. Misschien wel de donkerbruinste pijpenla van de stad. Ik kom er al meer dan 20 jaar. Dat geeft je soms wel het gevoel dat je een oude rups aan het worden bent, maar dat mag de pret niet drukken. Het is er goed. Er liggen vijf verschillende kranten en vele tijdschriften. De koffie is top. Alleen daarom al ga ik er zo graag zitten. Op het gemakje het nieuws doornemen. Ongevraagd een glaasje water met ijs erbij. Geen muziek uit de top 40 of ander gedrein. Altijd een goede balans tussen heren en dames achter de bar. Geen gezeik.

@@ Regel 1: / Regel 1: @@
 [[Bestand:Henk_Grool_Guus_de_Belg_Ad_Meeuse_Rob_van_Hese.jpg|miniatuur|rechts|260px|]]
 Deze mooie verhalen horen bij het artikel [[Seventy Seven]].
 ===Bulletje===
 Bulletje was eind jaren ’60 – begin jaren ‘70 een icoon in het Middelburgse drugslandschap. Altijd wat te koop, altijd aan het hosselen voor dope – altijd een aapje op zijn rug. We gaan al ver terug, Bulletje en ik, eigenlijk al van af onze kinderjaren. Allebei opgegroeid in de binnenstad, dus altijd overal met je snufferd bovenop. We kenden de verhalen over Kootje T. –  een wel iets van Charley Chaplin weghebbende schlemiel die in van alles en nog wat deed –  die een bijzonder passionele verhouding met zijn konijnen had. Maar dat wist natuurlijk iedereen, sommigen bezworen dat ze gezien hadden hoe hij de daad in de vensterbank van zijn huis bij het woord voegde. Hetzelfde verhaal met ''d'n ond van Kulderie'', die had - volgens intimi - ''z'n zak opzie''. Vraag me trouwens nu af of er een relatie bestaat tussen deze Middelburgse uitdrukking en Kulderij van het [[Rotterdamsche Koffijhuis]] aan de Kinderdijk, docht dit terzijde. We hadden veel gemeen, Bulletje en ik, onze initialen waren zelfs identiek, wat mijn moeder opzadelde met allerlei vragen over wat haar jongen nu weer had uitgevreten terwijl Bulletje de jongen in kwestie was. Zo zat hij een keer op een dak aan het Zusterplein toen de politie hem snapte. Dat voorval werd breed uitgemeten in de krant, niet in het minst om de dialoog die zich tussen hem en de politie ontspon. Op de vraag wat hij daar op dat dak deed (Peter Koelewijn heeft er toen geloof ik nog een plaatje van gemaakt) antwoordde hij dat ze verstoppertje speelden. Op de volgende vraag waar ''ze'' dan wel waren, zei Bulletje ad rem "verstopt natuurlijk". Bulletje kwam later ook in de stamhut, zeker toen zijn Scandinavische vriendin Esther er schoonmaakte,  maar toen hadden de Sirenen der verdovende dingen hem al behoorlijk in de greep – daar hielp geen was in je oren meer aan. Een tijdje terug zag ik hem nog langs komen in de media bij een aan drugs gerelateerd onderwerp in, ''of all places'', Vlissingen – hij is er nog steeds, dacht ik enigszins verbaasd; nog steeds dat aapje op zijn rug.

@@ Regel 139: / Regel 139: @@
 Maar ik kende Piet wél al heel lang. Toen ik halverwege de jaren tachtig voor het eerst naar het café ging was hij er al jaren een bekende verschijning. Toen ik in de jaren negentig zelf barman werd leerde ik hem wat beter kennen. Piet kon zijn buien hebben, en zich soms afzonderen van de andere klanten in de zaak, maar hij was altijd in voor een praatje. Met hem kletste ik echt over van alles en nog wat, al vertelde hij over zijn privéleven nooit zo veel.
-Aanvankelijk dacht ik dat Piet vooral een stamgast was van Seventy-Seven, maar toen ik aan de slag ging met Middelburg Dronk ontdekte ik al snel dat hij gezien was in vele zaken. Je ziet hem bijvoorbeeld ook op oude foto’s van het voormalige café De Klos aan de Vlasmarkt. Later begreep ik dat hij ook graag in café De Geere kwam en de laatste jaren zelfs wel eens in de Hoppit in Vlissingen, omdat hij daar werkzaam was.
+Aanvankelijk dacht ik dat Piet vooral een stamgast was van Seventy-Seven, maar toen ik aan de slag ging met Middelburg Dronk ontdekte ik al snel dat hij gezien was in vele zaken. Je ziet hem bijvoorbeeld ook op oude foto’s van het voormalige café De Klos aan de Vlasmarkt. Later begreep ik dat hij ook graag in café De Geere kwam en de laatste jaren zelfs wel eens in de Hoppit in Vlissingen, omdat hij werkzaam was bij CSW Bestevaer in die stad.
 De laatste keer dat ik hem sprak moet ergens eind vorig jaar geweest zijn, in Bar American. Ook dáár kwam hij regelmatig. Het was een heel leuk gesprek, waarin Piet honderduit vertelde over allerlei figuren en dwarsverbanden binnen de Middelburgse horeca in de jaren zeventig en tachtig. Het was dusdanig veel informatie dat ik hem die middag herhaaldelijk vroeg of hij niet te porren was voor een portret, waarin hij zijn kennis van de lokale horecageschiedenis zou delen. Ik zag aan Piet dat hij het waardeerde dat ik het vroeg, maar hij hapte niet toe. Piet hoefde niet zo nodig in het middelpunt van de belangstelling te staan.

@@ Regel 125: / Regel 125: @@
 Erik bestelde een koffie, een cola en een bier. Cees zette de bestelling neer in de veronderstelling dat het bier voor een van de andere aanwezigen bestemd was. Toen Erik echter naar zijn bier greep, pakte Cees het glas en gooide het leeg in de spoelbak met de mededeling dat er toch een afspraak was gemaakt. Erik zei dat hij het dan zelf wel zou pakken, wat hij deed en vervolgens ging hij demonstratief achterin staan.
 Cees belde de politie, maar het duurde lang voor die kwam, te lang voor Erik die plots langzaam naar voren liep en tegelijkertijd gooide hij met de asbakken, die toen nog op de bar stonden, een hele rij flessen sterke drank aan diggelen. Hij stopte ter hoogte van de gokkast, daar zat Rudi Parinussa aan de bar en die bleef gewoon zitten, wat wellicht de redding van de geluidsinstallatie betekende. Erik verliet de kroeg, kaapte een auto, slingerde zich een weg door de Lange Delft en over de Dam en ramde nog een andere auto de majem in op de Rotterdamse Kaai. De achtbaan eindigde op de Veerseweg, waar hij bij Garage Dijkwel uit de bocht vloog. Een aantal monteurs – zwaar bewapend met Engelse sleutels etc – heeft hem ingerekend – daar had die engerd niet van terug.
 ==Invallen voor Jan Boone==

@@ Regel 124: / Regel 124: @@
 Erik en alcohol vormde een problematische combinatie die leidde tot losse handjes en, daar hij behoorlijk potig en sterk was, matpartijen in de kroeg. Om die reden maakte Ad van de Woestijne op enig moment met hem dan ook de afspraak dat alcohol in Seventy Seven voor Erik taboe was. En het gebeurde in die dagen dat Erik na een periode op staatskosten te hebben doorgebracht ’s morgens vroeg al stevig aan de boose zat in [[ De Vriendschap ]]. Cees had dat gezien en was dus al enigszins op zijn hoede toen Erik, die toen zijn achternaam Engerd al ruimschoots verdiend had, Sev binnenstapte.
 Erik bestelde een koffie, een cola en een bier. Cees zette de bestelling neer in de veronderstelling dat het bier voor een van de andere aanwezigen bestemd was. Toen Erik echter naar zijn bier greep, pakte Cees het glas en gooide het leeg in de spoelbak met de mededeling dat er toch een afspraak was gemaakt. Erik zei dat hij het dan zelf wel zou pakken, wat hij deed en vervolgens ging hij demonstratief achterin staan.
-Cees belde de politie, maar het duurde lang voor die kwam, te lang voor Erik die plots langzaam naar voren liep en tegelijkertijd gooide hij met de asbakken, die toen nog op de bar stonden, een hele rij flessen sterke drank aan diggelen. Hij stopte ter hoogte van de gokkast, daar zat Rudy Parinussa aan de bar en die bleef gewoon zitten, wat wellicht de redding van de geluidsinstallatie betekende. Erik verliet de kroeg, kaapte een auto, slingerde zich een weg door de Lange Delft en over de Dam en ramde nog een andere auto de majem in op de Rotterdamse Kaai. De achtbaan eindigde op de Veerseweg, waar hij bij Garage Dijkwel uit de bocht vloog. Een aantal monteurs – zwaar bewapend met Engelse sleutels etc – heeft hem ingerekend – daar had die engerd niet van terug.
+Cees belde de politie, maar het duurde lang voor die kwam, te lang voor Erik die plots langzaam naar voren liep en tegelijkertijd gooide hij met de asbakken, die toen nog op de bar stonden, een hele rij flessen sterke drank aan diggelen. Hij stopte ter hoogte van de gokkast, daar zat Rudi Parinussa aan de bar en die bleef gewoon zitten, wat wellicht de redding van de geluidsinstallatie betekende. Erik verliet de kroeg, kaapte een auto, slingerde zich een weg door de Lange Delft en over de Dam en ramde nog een andere auto de majem in op de Rotterdamse Kaai. De achtbaan eindigde op de Veerseweg, waar hij bij Garage Dijkwel uit de bocht vloog. Een aantal monteurs – zwaar bewapend met Engelse sleutels etc – heeft hem ingerekend – daar had die engerd niet van terug.
 ==Invallen voor Jan Boone==
 Willem Boot vertelt: "Er zijn behoorlijk wat kroegen die ik bezocht heb in de loop der jaren maar 77 is een soort thuis, alles klopt: het heeft geleefd en leeft nog, de vaste gasten en het nieuwe grut dat z’n schreden zet in het nachtleven. Wat er wel degelijk mee te maken heeft is dat ik een kleine 2 jaar schoonmaker was op zaterdag en in oktober wat meer als Jan op vakantie was. Je gaat van zo’n kroeg houden je ziet met het schoonmaken toch wel eens details die je als klant minder snel opmerkt, ik vond het heerlijk en mis het wel eens. In het voorjaar en zomer werkte ik ook nog bij tuincentrum Adriaanse dus begon ik wel eens om een uur of 04:00. Een prachtig zicht om de laatste natnekken uit de oren ([[Rooie Oortjes]], E.) naar huis te zien gaan en rond 07:00 de mensen die aan het werk moesten ook voorbij  te zien komen."<br>

@@ Regel 11: / Regel 11: @@
 </gallery><br />
 ===Leo Meijer===
 Leo Meijer was een stamgast van het eerste uur – je kon hem in die tijd, en ook in de jaren daarna, aan de bar schilderen met een ''koppeltje''; bier en een jonge borrel. Ons kent ons natuurlijk, maar Leo, altijd gekleed in jeans, halve laarsjes en leren jack, speelde vaak de rol van de ietwat nurkse, snauwerige brombeer. Het werd zijn ''running gag'', zijn visitekaartje dat hij veelvuldig afgaf, het liefst aan mensen die dit serieus namen. Leo ging in die vroege periode regelmatig om met Chris Ludekuse, Bram "metselaar" Remijnse en vooral met Guus Usmani. Guus was toen nog kapper en hij kwam ook weleens in de Blindenhoek, waar ik eind jaren ’70 een huis deelde met Herman Temmar. Guus knipte dan Herman, Ton Stanowicki en ondergetekende als vriendendienst, waarna we al snel richting stamhut togen. Die Blindenhoek was, ten opzichte van Sev, een zeer strategische locatie met betrekking tot eventuele ''afterparty’s''; al had toen nog niemand van dat woord gehoord. Zo raakten Herman, Leo en ik in de stamhut een keer aan de praat met drie meisjes en Herman, de charmeur bij uitstek, hamelde de dames na sluit naar de Blindenhoek. Daar aangekomen zei Leo, “See you” en hij liep akelig lachend de Bogardstraat in. Een typische Leo Meijer ''practical joke'' die hij later nog meermaals in geuren en kleuren vertelde. Midden jaren ’80 woonde ik inmiddels met Astrid in de Nassaulaan en Leo op de Veersesingel. Hij had daar een huis gekocht waar eerder twee dames van de betaalde liefde in hadden gezeten. Grote ramen natuurlijk, maar ook, volgens Leo, het grootste bad van Middelburg. In die tijd kwamen we elkaar ook regelmatig tegen bij Charles en Ine die een handeltje aan huis hadden van prettige gewassen. Leo genoot er een voorkeursbehandeling, want hij was de enige voor wie de wiet werd schoongemaakt. De laatste jaren zag ik Leo nog maar sporadisch – meestal op de fiets, maar sinds Lies niet meer in Sev werkte bijna nooit meer in de stamhut. Leo was, zoals wel meer oude rupsen, een echte ''Lies-klant'' die graag nog eens wat ouwehoerde over toen een kleintje pils nog 75 cent kostte. Maar dat ik hem weinig meer zag, maakt het gemis niet minder groot. Nooit meer die grauw van “Wat mot je”, nooit meer “Ha, van Heeze” - nooit meer. See you Leo.

@@ Regel 12: / Regel 12: @@
 ===Leo Meijer===
 Leo Meijer was een stamgast van het eerste uur – je kon hem in die tijd, en ook in de jaren daarna, aan de bar schilderen met een ''koppeltje''; bier en een jonge borrel. Ons kent ons natuurlijk, maar Leo, altijd gekleed in jeans, halve laarsjes en leren jack, speelde vaak de rol van de ietwat nurkse, snauwerige brombeer. Het werd zijn ''running gag'', zijn visitekaartje dat hij veelvuldig afgaf, het liefst aan mensen die dit serieus namen. Leo ging in die vroege periode regelmatig om met Chris Ludekuse, Bram "metselaar" Remijnse en vooral met Guus Usmani. Guus was toen nog kapper en hij kwam ook weleens in de Blindenhoek, waar ik eind jaren ’70 een huis deelde met Herman Temmar. Guus knipte dan Herman, Ton Stanowicki en ondergetekende als vriendendienst, waarna we al snel richting stamhut togen. Die Blindenhoek was, ten opzichte van Sev, een zeer strategische locatie met betrekking tot eventuele ''afterparty’s''; al had toen nog niemand van dat woord gehoord. Zo raakten Herman, Leo en ik in de stamhut een keer aan de praat met drie meisjes en Herman, de charmeur bij uitstek, hamelde de dames na sluit naar de Blindenhoek. Daar aangekomen zei Leo, “See you” en hij liep akelig lachend de Bogardstraat in. Een typische Leo Meijer ''practical joke'' die hij later nog meermaals in geuren en kleuren vertelde. Midden jaren ’80 woonde ik inmiddels met Astrid in de Nassaulaan en Leo op de Veersesingel. Hij had daar een huis gekocht waar eerder twee dames van de betaalde liefde in hadden gezeten. Grote ramen natuurlijk, maar ook, volgens Leo, het grootste bad van Middelburg. In die tijd kwamen we elkaar ook regelmatig tegen bij Charles en Ine die een handeltje aan huis hadden van prettige gewassen. Leo genoot er een voorkeursbehandeling, want hij was de enige voor wie de wiet werd schoongemaakt. De laatste jaren zag ik Leo nog maar sporadisch – meestal op de fiets, maar sinds Lies niet meer in Sev werkte bijna nooit meer in de stamhut. Leo was, zoals wel meer oude rupsen, een echte ''Lies-klant'' die graag nog eens wat ouwehoerde over toen een kleintje pils nog 75 cent kostte. Maar dat ik hem weinig meer zag, maakt het gemis niet minder groot. Nooit meer die grauw van “Wat mot je”, nooit meer “Ha, van Heeze” - nooit meer. See you Leo.
 ===Rinus O.===
 Eind jaren ’60 migreerde Rinus van der Hooft van Terneuzen naar Middelburg. Ik ken hem in eerste instantie van het [[Clubhuis E.M.M.]] waar, naast klaverjassen en bieden (ik weet niet meer wat Rinus speelde), ook enthousiast gedronken werd. Rinus was toen onderwijzer en ik schaakte weleens met hem aan de Rouaansekaai waar hij toen op kamers woonde. Rinus had, zoals je dat wel bij meer onderwijzers ziet, de gave van het woord en maakte daar ook veelvuldig gebruik van. Ik kan me zijn verhaal over oud-klasgenote Tilly de Doelder nog goed herinneren – zij maakte later enigszins wereldvreemd furore als Mathilde Willink. Vanaf de opening van de stamhut in 1970 was Rinus meteen vaste klant en sierde hij soms het boek als Rinus O. – ''Konienekotje'' pofte ook, doch dat is een ander verhaal. In die beginjaren hing er nog een sigarettenautomaat aan de muur, gesitueerd tussen de kop van de bar en tafel 1, waar Rinus ooit eens ruggelings mee in aanraking kwam; het was maar goed dat de onverlaat die dat veroorzaakte snel opzoutte. Ik kan me ook nog goed herinneren dat hij - in het kader van vergelijkend warenonderzoek - handmatig het borstenwegen toepaste bij twee dames. Het ging erom welke boezem, het blote oog zegt ook niet alles, intrinsiek het meeste gewicht in de schaal wierp. Enfin, in dit geval betrof het een mannenhand die snel gevuld was; de dames in kwestie zagen het glimachend aan. Eenmaal de smaak te pakken van de horeca, maakte Rinus er op een gegeven moment zijn beroep van - samen met Loes Koole nam hij [[De Klos]] over. Weer een aantal jaren later gooide hij het roer volledig om en werd ''Pechiney'' zijn nieuwe werkgever. Nu Rinus alweer een tijdje met pensioen is, treffen we elkaar weleens op het terras van de stamhut. Pas nog sloot hij aan bij het herenconvent, net op het moment dat de legende van de bolle meniscus met verve werd gepraktiseerd. Rinus was niet onbekend met de legende, zoals hij ook niet onbekend is met andere legendes uit de roemruchte jaren van weleer. Daar moeten we het samen binnenkort eens duchtig over hebben onder het genot van het een of ander – een niet verteld verhaal is immers een verloren verhaal.